[نوشته پیام فلضی‌نژاد، روزنامه کیهان] تحولات جديد همراه با دوراني گشت كه به روايت نويسنده كتاب انقلاب و روشنفكران «غرب در جست وجوي واسطه» از داخل ايران بود.
:::لینک پاورقی در کیهان:::
::: صفحه ویژه «ارتش سری روشنفکران» در سایت «بچه‌های قلم»:::
هوشنگ اميراحمدي، رئيس شوراي ايرانيان- آمريكائيان نيز در ماهنامه ايران فردا (به مديريت عزت الله سحابي، از رهبران نيروهاي ملي- مذهبي) ضمن شرح پروژه «جامعه مدني» از عبدالكريم سروش به عنوان «سخنگوي اصلي» جرياني نام برد كه «به طور منطقي با هرگونه تفسير مطلق از دين مخالف است.»31 به نوشته اميراحمدي، سروش در مسند روشنفكري مدرن بر اين باور است «خردگرايي بايد جلوي ايدئولوژي را بگيرد و حكومت ديني تنها و تنها در جامعه مدني ميسر است.»32 سال 1373 مجيد تهرانيان، از رابطان برجسته CIA كه دهه 1350 به همراه منوچهر گنجي، سيدحسين نصر، شجاع الدين شفا، شائول بخاش، داريوش مهرجويي و... در كميته ملي ايران (به رياست همسر ريچارد نيكسون) حضور داشت،33 با تأييد رويكرد اميراحمدي به «نتايج سياسي پروژه سروش در ايران» پرداخت. تهرانيان صريحاً گفت: من فكر مي كنم اگر طرز تفكر سروش گسترش بيابد، رفته رفته مساله ولايت فقيه مورد تجديدنظرهاي جديدتري قرار خواهد گرفت و نتايج سياسي مهمي در پي خواهد داشت.34

سال 1374 انتشار مقاله «در جستجوي ميانجي» در ماهنامه پر (چاپ آمريكا) به قلم رامين احمدي رازگشايي كليدي اي به شمار مي رفت.35 ديگر ترديدي باقي نماند كه پروژه «روشنفكري ديني» صرفاً يك تكاپوي سياسي است، نه يك كوشش آكادميك. احمدي با شرح «نقش كليدي حلقه هاي ميانجي» در ميان روشنفكران يهودي و تاثير آنان بر پروژه صلح خاورميانه، به تاثيرگذاري سياستمداران ميانجي براي تغيير ساختارهاي كلان در جمهوري اسلامي مي پردازد:
شايد كسي كه در جستجوي «ميانجي» به ساختار هيات حاكمه جمهوري اسلامي ايران و گروه بندي هاي سياسي و اجتماعي آن طيف مي نگرد، حداقل بر روي 2 گروه تامل مي كند: اول، «نهضت آزادي» و گروه بازرگان؛ دوم، «عبدالكريم سروش» و پيروانش در «مجله كيان».36
چند سال بعد يكي از ستون نويسان روزنامه عصر آزادگان، بر تحليل رامين احمدي صحه گذاشت و سروش و كيان را يك «حلقه اتصال» دانست. محمد قوچاني در مقاله «107 نفر» مي نويسد:
«كيان» اما فراتر از يك نشريه تئوريك (كه مانند دستگاه تئوري پرداز «روشنفكران ديني» عمل مي كرد) «حلقه اتصال» جريان هاي متفاوت نسل جديدي شد كه در حال قوام و شكل گيري بود.37
با آغاز هفته دوم تيرماه 1374 سروش به آلمان رفت تا به سخنراني اي درباره «تقابل ارزش هاي غرب با ارزش هاي انقلاب اسلامي ايران» بپردازد و در نشستي سري با مقامات دولتي اروپا حضور يابد.38 اين سفر آبستن جنجالي بي سابقه بود. خبر سفر سروش در بامداد 13 تير 1374 از فرودگاه مهرآباد به مقصد فرودگاه فرانكفورت را هيچ نشريه اي منعكس نكرد و همه جوانب احتياطي براي پنهان ماندن آن توسط يك «حلقه امنيتي » باتجربه رعايت مي گشت،39 اما مديرمسئول روزنامه كيهان به محض دريافت گزارشي از يك منبع موثق درباره جلسه سري سروش با انجمن سياست خارجي آلمان در شهر بن پيگيري هاي خبري خود را آغاز كرد.40 دريافت يك خبر محرمانه فوري بر اهميت سوژه افزود:
آقاي هوبل، از اعضاء هيات مديره اين انجمن گفت كه به درخواست آقاي دكتر سروش خبرنگاران و افراد غير در اين جمع «حق شركت» ندارند و تاكيد خيلي زيادي كردند كه موضوعات مطروحه در اين گردهم آيي نيز «نبايد به هيچ وجه» در مطبوعات انعكاس يابد.41
حسين شريعتمداري يك قدم جلوتر حركت مي كرد و از محتواي سخنراني سروش زودتر از انتشار متن تحريف شده اش در مجلات خارجي مانند ماهنامه كار (ارگان سازمان فدائيان خلق) خبر داشت؛ بنابراين وقتي خطر را حس كرد، به تعقيب اين سوژه پرداخت و بعدها نيز ناگفته هاي تكان دهنده اي از آن را در يادداشتي فاش ساخت.42 سروش در جلسه محرمانه خود با سياستگذاران وزارت امور خارجه آلمان و اعضاء پيوسته انجمن سياست خارجي آلمان گفت موضع كنوني طيفي از سياستمداران كشور در برابر غرب در قياس با اوايل انقلاب «تعديل» و تا حدود قابل ملاحظه اي «منطقي» شده است. او اظهار داشت «سياست غرب گريزي كور مقاطع اوليه انقلاب كه در بين روشنفكران ايران به سنت بدل شد، اينك با روي آوري به فلسفه غرب، فلسفه مارتين هايدگر و هگل، به مرزكشي آگاهانه بين هويت اسلامي و غرب تبديل گشته است.» سروش در اين نشست سري مقولاتي از قبيل راسيوناليسم، ليبراليسم، تقدم جان بر عقيده، سعادت دنيوي، شك گرايي و سكولاريزم را از اركان «فرهنگ مدرن» برشمرد و يقين گرايي، تقدم عقيده بر جان و ميل به سعادت اخروي را از اركان «انديشه ديني» معرفي كرد. در يك بخش مهم از اين جلسه محرمانه، عبدالكريم سروش از تمايل سياستمداران پرنفوذ و روشنفكران موثر به تز «تجديدنظرطلبي سكولار» مي گويد كه آن را مي توان نمونه اي بارز از آهنگ شتابان پروژه «فروپاشي از درون» در ايران دانست. پدر معنوي اصلاح طلبان در شهر بن به دولتمردان برجسته آلماني مانند هلموت كهل مژده مي دهد:
مساله «تجديدنظر در نهاد حكومت» بين روشنفكران و حتي سياستمداران پرنفوذ (كارگزاران سازندگي) به بحث و تبادل نظري جدي دامن زده كه براي آينده حكومت اسلامي ايران بسيار مهم است. ايجاد دموكراسي در كشور تنها از طريق تمايزگذاري بين «ذات مذهبي شريعت» و «ذات سياسي حكومت» ممكن است. «درآميختگي شريعت و سياست» براي اسلام و حكومت، هر دو زيانبخش است.43